Margrét Tryggvadóttir

Icesave málið var afgreitt út úr þinginu á föstudaginn eins og alþjóð hefur fylgst með. Ég efa að meira hitamál hafi komið inn í þingið síðan Ísland gekk í Nató á sínum tíma. Nú eru flestir búnir að fá upp í kok af málinu og óþarfi að rekja í smáatriðum sök allra flokka í málinu … ja nema Borgarahreyfingarinnar sem var auðvitað ekki til, hvorki þegar EES tilskipunin var innleidd né heldur þegar bankarnir voru einkavinavæddir. Og ekki heldur í aðdragandi hrunsins þegar ráðmenn héldu ljúgandi út í heim eða þegar bankarnir hrundu, neyðarlögunum var komið á, kvittað var á umdeilt minnisblað eða þegar Svavar Gestsson af öllum mönnum var sendur út af örkinni til að ná í glæsilegan samning. Og það væri að bera í bakkafullan lækinn að segja frá því hvernig ríkisstjórnin, allir nema Ögmundur, ætluðu að láta þingið stimpla samninginn óséðan og hvernig logið var að landsmönnum um þetta yrðu nú bara nokkrir milljarðar sem féllu á landsmenn og að 95% af kröfum myndu innheimtast. 

Borgarahreyfingin var eina stjórnmálaaflið með eitthvað um Icesave á stefnuskránni. Aðrir flokkar þögguðu málið í kosningabaráttunni og komust upp með að tala bara um ESB enda áttu þeir allir sök að máli, mismikla þó:

Úr stefnu BH:

Strax verði hafist handa við að meta heildarskuldir þjóðarbúsins og að því loknu gert upp við lánardrottna eftir bestu getu. ICESAVE-reikningar Landsbankans og aðrar skuldir bankanna erlendis verði ekki greiddar fyrr en álit óháðra sérfræðinga liggur fyrir um skyldur Íslands, m.t.t. þess að sennilega hafi verið um svikamyllu að ræða en ekki eðlilega bankastarfsemi. Rannsakað verði hvað varð um allar færslur á reikningum bankanna erlendis sem og lánveitingar þeirra til tengdra aðila, fjármunirnir sóttir og þeim skilað til eigenda. Stjórnendur og eigendur bankanna verði gerðir ábyrgir fyrir því sem upp á vantar. Samið verður við grannþjóðirnar um það sem út af stendur m.t.t. neyðarástands efnahagsmála á Íslandi og reynt að fá þær skuldir niðurfelldar.  Samhliða því verði gefið loforð um að 2% af VLF Íslands renni til þróunaraðstoðar á ári í tíu ár til að sýna góðan vilja Íslendinga til að verða ábyrg þjóð meðal þjóða.

En nú var sem sé komið að afgreiðslunni. Eftir töluverðar þreyfingar komumst við að því að þrír til fjórir þingmenn VG væru lítt hrifnir af samningnum og áætlaðri meðferð málsins. Ljóst var þó að það átti að keyra málið í gegn með svipuðum aðferðum og við ESB afgreiðsluna en uppreisnarhópurinn hugrakki fékk nú þverpólitískan stuðning og á þingi myndaðist nýr meirihluti í þessu máli. Fólk úr öllum flokkum vann ötullega að því að finna leið út úr snörunni með hjálp ótal sjálfboðaliða úr samfélaginu og starfsfólki þingsins. Það tókst með snilldarfyrirvörum sem þó ekki er víst að nýlenduherrarnir samþykki. En nýr samningur gæti skrattakornið ekki orðið verri en þessi, eða hvað?

Ég er stolt af því fólki sem vann nótt og dag að því að reyna að tryggja að hér verði búandi næstu áratugina. Borgarahreyfingin átti stóran þátt í gerð fyrirvaranna en ekki síður í að reyna að opna málið og skapa þverpólitíska samstöðu og sátt og það er góð tilfinning að hafa getað lagt eitthvað að mörkum. 

Upphafleg hugmynd Ögmundar Jónassonar að hinum sveru fyrirvörum var að skapa algjöra sátt um þá á þinginu og að atkvæðagreiðslan færi 63-0. Við hefðum verið til í að taka þátt í þeirri samstöðu en við vorum ekki tilbúin að greiða atkvæði með ríkisábyrgðinni þegar ljóst var að hvorki Framsókn né Sjálfstæðisflokkurinn ætlaði að fylgja málinu til enda. Við Þór gerðum bæði grein fyrir atkvæðum okkar. Við í þinghópnum kusum öll með fyrirvörunum en við Birgitta sögðum nei við frumvarpinu en Þór sat hjá. Það var sárt eftir alla vinnuna og samstöðuna að sjá að hún næði ekki allra leið og að menn kysu eftir flokkslínum þegar á hólminn var komið. Þar með fór að vissu leyti von okkar um þverpólitíska samstöðu um að leysa úr vanda þjóðarinnar líka út um þúfur. Margir úr VG og Samfó á þingi eru hundfúlir út í okkur fyrir að “standa ekki með þeim” í þessu máli, sérstaklega eftir alla vinnuna sem Þór lagði á sig en almenningur er okkur hins vegar þakklátur og það var það fólk sem kaus okkur. VG og Samfó kusu væntanlega bara sitt fólk.

Að lokum langar mig að birta bréf sem mér barst í gær frá Jakobínu Ólafsdóttur sem hefur verið dugleg að halda þingmönnum við efnið og hefur alltaf eitthvað gagnlegt til málanna að leggja. Birt með leyfi bréfritara:

Efni: Takk fyrir vinstri-VG, Borgarahreyfing og Framsókn

Af gefnu tilefni vil ég benda þingmönnum á eftirfarandi:

Nokkrir þingmenn hafa beðið mig “góðfúslega” að taka sig af “þessum
póstlista”. Listinn sem ég notast við er listi yfir alþingismenn. Ég get
ekki stjórnað því hverjir eru á þeim lista en bendi þeim sem vilja losna af
listanum að þeir geti sagt af sér þingmennsku.

Ef hörð barátta vinstri arms Vinstri grænna, Borgarahreyfingar og framsóknar
hefur áorkað því að draga Hollendinga og Breta aftur að samningsborðinu
hefur þeim tekist að draga úr óþverranum sem Svavar Gestsson dró með sér
heim úr samningsviðræðunum við Hollendinga og Breta.

Við skulum ekki vanmeta verkefni þessa fólks sem í raun var ekki í
meirihluta á þingi en hafði almenning með sér. Það var þrautseigja þessa
fólks og þrýstingur frá almenningi sem skilaði þessum árangri.

Almenningur átti sér sennilega í fyrsta sinn í sögunni hóp baráttufólks inni
á þingi sem varði hagsmuni hans og barðist gegn þessari hörmung sem er
ávöxtur af spillingu sjálfstæðismanna og framsóknar en sköpunarverk
samfylkingar og Steingríms J og taglhnýtinga hans.

Bjarni Benediktsson gleymdi því í morgun að hans tími er liðin. Eftir því
sem almenningur skilur betur þann gríðarlega skaða sem flokkur hans hefur
valdið þjóðinni mun hann í auknum mæli snúa baki við honum.

Með tangarhaldi á fjölmiðlum og afli fjármagnsins tókst sjálfstæðiflokknum
að halda sér við völd í tugi ára og valdið þjóðinni gríðarlegum skaða.
Samfylkingin tók sjálfstæðisflokk til fyrirmyndar og fór að þiggja mútur til
hægri og vinstri en mikil þörf er fyrir hreinsun í þingmanna og forystuhóp
samfylkingarinnar.

Frú forseti
Hér ræðum við ríkisábyrgð vegna Icesave innlánanna.
Mér finnst í raun og veru fáránlegt að svo mikið sem láta sér detta í hug að þjóðin eigi að bera ábyrgð á skuldum einkaaðila. Um þetta hefur verið fjallað hér í dag og í gær og hef ég litlu við það að bæta.
Það er einkum tvennt sem mig langar að ræða hér sem minna hefur verið fjallað um.
Hin pólitíska samstaða sem myndaðist í kringum störf fjárlaganefndar og vinnuhópa um fyrirvarana gladdi mig. Við eigum öll að stefna að sama marki og ég vona að sú samstaða sem skapaðist í kringum þetta mál haldist og að unnið verði með þessum hætti hér í framtíðinni. Staða okkar er svo slæm að við munum aldrei geta komið okkur á réttan kjöl nema með samstilltu átaki allra flokka, efnahagslífsins og þjóðarinnar allrar. Nú verðum við að láta pólitískan sandkassaleik lönd og leið og vinna saman að uppbyggingu samfélagsins. Það er mikilvægara en hvort hér sé vinstri stjórn eða hægri stjórn.
Þeir fyrirvarar sem smíðaðir finnst mér vera tær snilld – svo lengi sem þeir halda.
Það er vitanlega ófyrirgefanlegt að gengið skuli hafa verið frá þessum ófremdarsamningi í skjóli nætur og hann undirritaður. Sem betur fer tók þingið málið í sínar hendur og sá veruleiki sem nú blasir við okkur er mun skárri en á horfðist hér í byrjun júní. Við skulum ekki gleyma því að þetta mál átti að keyra í gegn og þingið átti að samþykkja ríkisábyrgðina án þess að sjá samninginn. Það gleðilega gerðist að þingið tók völdin af framkvæmdavaldinu, neitaði að vera stimpilpúði fyrir óséða samninga og þokaði málinu áfram í rétta átt. Svona finnst mér að þingið eigi alltaf að vinna.
Eitt af hugðarefnum mínum í gegnum árin hefur verið staða þróunarríkja sem hafa verið svo skuldum hlaðin að vonlaust hefur verið fyrir þær þjóðir að greiða höfuðstól skulda sinna. Margar þjóðir greiða einungis vexti og ná aldrei að byggja upp innviði samfélga sinna, hvað þá velferðarkerfi. Þær þjóðir eru í skuldafangelsi og staða þeirra hefur verið því sem næst vonlaus. Þau eru okkur víti til varnaðar.
Okkar staða ætti þrátt fyrir allt að vera mun betri. Hér eru skólar og heilbrigðiskerfi, vegakerfi og hér býr þjóð sem hingað til hefur verið vinnusöm og er vel menntuð. Auk þess höfum við það forskot á þróunarríkin að hafa síðustu áratugina tilheyrt þeim hópi heimsins sem hefur haft það gott, verið í fararbroddi. Við höfum sem sagt verið í klíkunni og eigum okkur kannski enn vini í þessum stóra heimi. Mér hefur fundist það skipta miklu, ekki bara hvort við komumst upp úr þessu feni heldur hvernig og hvort okkar lausn geti hjálpað öðrum þjóðum. Þjóðum sem hafa ekki verið í klíkunni.
Ef þeir fyrirvarar sem alþingi hefur nú smíðað halda, og þá lít ég líka til þeirra viðbótarfyrirvara sem Indefence benti þinginu á í morgun, leyfi ég mér að vona að þeir verði ekki einungis lausn fyrir okkur í þessu vonda máli heldur þær þjóðir sem hafa verið að berjast við skuldir sínar, án árangurs, áratugum saman. Ég held að ef það á að liggja fyrir okkur að taka á okkur þessar birgðar þá er það alla vega huggun harmi gegn ef við getum gert heiminn örlítið betri og réttlátari í leiðinni. Ef fyrirvaraleiðin rennur í gegn og nýlenduþjóðirnar Bretar og Hollendingar gera ekki athugasemdir við hana má gera ráð fyrir að þessi leið breiðist út og geti gagnast öðrum þjóðum. Ef svo yrði ætti ég og ef til vill fleiri auðveldara með að sætta mig við þá ömurlegu staðreynd að skuldir einkaaðila falli á alla Íslendinga.
Vegna þess fordæmisgildis sem fyrirvararnir kunna að hafa get ég ekki ímyndað mér að viðsemjendur okkar, og hvað þá Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn, taki þeim fagnandi. Fyrir þá kunna þeir að þýða afskriftir á mun fleiri og stærri lánum. Kannski þýða þeir að þróunarríkin nái að þróast og standa jafnfætis Bretum og Hollendingum.
Við verðum að krefjast þess að fá heilbrigðisvottorð á fyrirvarana. Við verðum að krefjast þess að viðsemjendur okkar, Bretar og Hollendingar, gefi okkur skýr svör um hvað þeir hyggjast gera, samþykki alþingi bæði fyrirvarana og ríkisábyrgðina. Við eigum heimtingu á að fá það á hreint áður en lengra er haldið.

Í fyrrakvöld birti almennur félagsmaður úr Borgarahreyfingunni tölvupóst sem ég hafði skrifað góðri vinkonu minni úr hreyfingunni. Ég hef um nokkurt skeið haft áhyggjur af félaga okkar, manni sem við báðar mátum mikils, Þráni Bertelssyni. Sá póstur fór á stjórn Borgarahreyfingarinnar. Mér þótti það ekki endilega slæmt enda var bara tímaspursmál hvenær ég hefði borið áhyggjur mínar upp við þann hóp. Ef allt hefði verið eðlilegt og fólkið í stjórninni unnið saman að heilindum hefði ég gert það mun fyrr. Það er alrangt að ég hafi sent póstinn á stóran hluta hreyfingarinnar. Hann var aldrei ætlaður nema fáum.

Lilja Skaptadóttir, varaformaður stjórnar Borgarahreyfingarinnar, ákvað að segja Þráni frá áhyggjum mínum þrátt fyrir að hafa verið beðin um trúnað og Þráinn brást reiður við. Hann gerði mér það ljóst að hann myndi beita allra bragða til að koma upp um illt innræti mitt og hótaði mér lögsókn. Hann vildi ekkert við mig tala þannig að ég brá á það ráð að senda honum það bréf sem hér fer á eftir:

Kæri Þráinn,

Þar sem ég fékk ekki tækifæri til að tala við þig í dag langar mig að skrifa þér nokkrar línur.

Ég veit ekki hvað þér barst til eyrna í dag en grunar að það sé ekki nákvæmlega það sem frá mér kom. Á föstudaginn skrifaði ég Katrínu tölvupóst. Þar trúði ég henni fyrir því að ég hefði áhyggjur af þér. Ástæða þess að ég sendi henni bréf er að ég hef oft, og ekki síst á síðustu vikum, skynjað mikla umhyggju hennar og væntumþykju í þinn garð og mér hefur fundist hún heil og heiðarleg manneskja. Þá hélt ég að hún þekkti þig ef til vill á annan hátt en við í þinghópnum og hefði til að mynda kynnst fjölskyldu þinni eða þekkt aðstæður þínar betur en ég. Af misgáningi fór bréfið víðar en ég hafði hugsað mér. Það skrifast á mig en ég bað viðkomandi aðila að leiða efni þess hjá sér enda greinilega aðeins ætlað Katrínu.

Ætlunin var alls ekki að væna þig um nokkurn skapaðan hlut en áhyggjur mínar voru raunverulegar. Ástæða þeirra er að ég hef illa getað áttað mig á ummælum þínum í garð okkar Þórs og Birgittu síðustu vikur. Ef til vill segir það meira um mig en þig. Ég er ekki vön að standa í deilum við nokkurn mann og hef aldrei fyrr upplifað það að einhver félagi minn eða vinur hafi ekki viljað ræða málin við mig. Í kringum mig og í fjölskyldunni minni er aðallega tvenns konar fólk, annars vegar fólk eins og ég sem skiptir skapi einu sinni á ári og hins vegar fólk sem er mjög örgeðja og sér rautt ef það reiðist en er svo runnin reiðin tuttugu mínútum síðar og skilur ekki hafaríið í kringum það. Slíkum samskiptum fylgir sá kostur að andrúmsloftið hreinsast mjög fljótt. Ég kann illa á langvarandi deilur og vona eiginlega að ég þurfi aldrei að læra á þær sem virðist þó ólíklegra með hverjum deginum sem líður er við höfum í huga það umhverfi sem við störfum nú í.

Mér þykir afskaplega vænt um þig Þráinn og met þig mikils. Það hefur verið mér dýrmætt að kynnast þér, mér finnst þú merkilegur maður og ég hef alltaf kunnað að meta verk þín. Mér finnst þú vera frumkvöðull á mörgum sviðum, ekki síst í hreinskiptinni umræðu og því að kalla hlutina sínum réttu nöfnum. Og svo ertu líka fyndinn.

Nú erum við öll að starfa í nýju og frekar andstyggilegu umhverfi og það er kannski ekkert skrítið að ýmislegt gangi á. Auk þess er Borgarahreyfingin að einhverju leyti hreyfing fólks sem ekki hefur fundið sig í öðrum hreyfingum. Við fordæmum hjarðeðli annarra hreyfinga en þyrftum kannski á örlitlu hjarðeðli að halda sjálf. Auk þess hriktir í öllum stoðum samfélagsins í þessu icesave máli og fólk í öllum flokkum að fara á límingunum.

Ég vona einlæglega að við getum unnið áfram saman, ekki bara við tvö heldur öll fjögur. Ég hef verið boðuð á sáttafund annað kvöld kl. 8 og mun mæta þar. Mér þykir ákaflega leitt ef ég hef sært þig og vil að þú vitir að það var ekki viljandi. Mér fannst gott að heyra í þér í dag þótt þú værir að skamma mig. Ég vona að þú komir á fundinn annað kvöld og að við getum komið samskiptum okkar í lag. Ef ekki þá vill ég alla vega að þú vitir að ég ber hag þinn fyrir brjósti og mér þætti betra að hafa þig í litla hópnum okkar en utan hans. Kjósir þú hins vegar að vinna ekki með okkur get ég alveg virt það við þig enda treysti ég þér til að vinna í anda hreyfingarinnar. Það mun ég líka reyna eftir fremsta megni.

Kveðja,

Margrét

Næsta morgun beið mín bréf frá Þráni:

Sæl Margrét.

Á sama hátt og tilraun Bjarna Harðarsonar til mannorðsmorðs á samflokksmanni sínum lenti fyrir klaufaskap í höndum annarra en atvinnurógurinn var ætlaður lenti þitt bréf víðar en hjá Katrínu.

Bjarni sá sóma sinn í að segja samstundis af sér þingmennsku þegar hann áttaði sig á því hvað hann hafði gert.

Hvort þú hefur einhverja sómatilfinningu veit ég ekki. Þetta bréf þitt vekur efasemdir um að þú þekkir greinarmun á réttu og röngu. Hitt veit ég að mér er annt um mannorð mitt og orðspor og hyggst ekki láta Gróu á Leiti koma á flot einhverjum grunsemdum um að ég sé ekki við góða heilsu andlega - eða líkamlega.

Ég hef gert stjórn Borgarahreyfingarinnar grein fyrir því að annaðhvort segi ég mig úr Borgarahreyfingunni eða stjórnin reki þig úr Borgarahreyfingunni og geri kröfu um að þú segir af þér þingmennsku. Ennfremur áskil ég mér allan rétt til að lögsækja þig fyrir róginn fyrir dómstólum ef mér og lögmönnum mínum þykir ástæða til þess, og grípa til allra aðgerða sem ég tel nauðsynlegar til að vernda orðspor mitt og mannorð fyrir hinum “góðviljaða” rógburði þínum.

Ég veit ekki hvort þú gerir þér grein fyrir því hversu alvarlegan hlut þú hefur gert þig seka um. Þó vona ég að þú áttir þig á því þótt þetta bréf þitt bendi ekki til þess.

Þráinn Bertelsson

Þetta bréf sendi hann einnig á formann stjórnar Borgarahreyfingarinnar með þessum formála:

Blessaður Herbert.

Kveðja,

Margrét

Síðan hrunið skall á okkur hef ég oft heyrt fólk hneygslast á því hve tregir nágrannar okkar, hinar Norðurlandaþjóðirnar fyrir utan Færeyinga, hafa verið til að koma okkur til aðstoðar. Nú síðast heyrum við að lánafyrirgreiðsla Norðurlandaþjóðanna strandi á því að AGS gefi grænt ljós og það fáum v ið ekki fyrr en við höfum kokgleypt Icesave. Það voru þó einmitt Danir sem reyndu hvað mest að vara okkur við fyrir hrun en Íslendingum upp til hópa fannst þægilegra að skrifa það kvabb á öfund vegna þess að útrásarvíkingarnir voru svo einstakir, klárir, hugrakkir, gáfaðir og höfðu ótakmarkað viðskiptavit. Eða þannig.

Ég á sæti í iðnaðarnefnd. Fyrr í sumar barst okkur í nefndinni þau boð frá grænlenska þinginu að sendinefnd þeirra óskaði eftir fundi með iðnaðarnefnd og umhverfisnefnd til að ræða reynslu Íslendinga af álframleiðslu, áhrif hennar á efnahag landsins og þau svæði þar sem framleiðslan fer fram. Í sendinefdinni eru meðal annarra ráðherra iðnaðar- og auðlyndamála Grænlands og þingnefnd grænlenska þingsins. Fundurinn var á föstudaginn s.l. og var afskaplega áhugaverður. Ástæða heimsóknarinnar er að Grænlendingar eru að íhuga að koma upp álvinnslu hjá sér en endanleg ákvörðun verður ekki tekin fyrr en á næsta ári. 

Það sem mér fannst þó merkilegast var að af 18 nefndarmönnum iðnaðar- og umhverfisnefnda sátum við þarna fjórar konur úr tveimur flokkum. Auk mín voru Birgitta Jónsdóttir úr Borgarahreyfingunni og Guðfríður Lilja og Þuríður Backman báðar úr VG, á fundinum. Þetta var nú allur viljinn til að aðstoða nágranna okkar og vini frá Grænlandi!

Nefndirnar skipa:

Iðnaðarnefnd:

Skúli Helgason (Sf) - Formaður

Lilja Rafney Magnúsdóttir (Vg) varaformaður

Álfheiður Ingadóttir (Vg)

Gunnar Bragi Sveinsson (F)

Jónína Rós Guðmundsdóttir (Sf)

Sigmundur Ernir Rúnarsson (Sf)

Tryggvi Þór Herbertsson (S)

Unnur Brá Konráðsdóttir (S)

og svo ég, Margrét, fyrir Borgarahreyfinguna.

Umhverfisnefnd:

Þórunn Sveinbjarnardóttir (Sf) - Formaður

Atli Gíslason (Vg) - Varaformaður

Birgir Ármannsson (S)

Birgitta Jónsdóttir (Bhr)

Guðfríður Lilja Grétarsdóttir (Vg)

Kristján Þór Júlíusson (S)

Magnús Orri Schram (Sf)

Steinunn Valdís Óskarsdóttir (Sf)

og Vigdís Hauksdóttir (F)

Samfylkingin fer með formennsku í báðum nefndunum en hvorugur formannanna mætti né nokkur annar úr flokknum. Enginn mætti heldur frá sjálfstæðisflokki né framsóknarflokknum! Nú er auðvitað hásumar og þingfundir hafa legið niðri í tvær vikur vegna nefndardaga og margir notað tækifærið til að skipta um umhverfi og hvíla sig örlítið en það er hægðarleikur að senda fulltrúa fyrir sig. Þuríður kemur t.d. inn sem varamaður Vg og hafði heilmikið til málanna að leggja. Fundurinn var boðaður með löngum fyrirvara og fundarboð margítrekuð. 

Getur verið að Íslendingar vilji aðeins kærleiksríkt samband við nágrannaþjóðir þegar það hentar okkur? Er okkur alveg sama þegar ávinningurinn af samstarfinu er ekki okkar?

Í nýloknum umræðum um ESB-umsókn okkar bentum við á að í nefndaráliti utanríkismálanefndar og í umræðunni allri var einungis einblínt á kosti og galla fyrir okkur. Aldrei var fjallað um hvað Ísland og Íselndingar gætu boðið Evrópusambandinu upp á. Þurfum við ekki að fara að taka okkur saman í andlitinu og hætta að haga okkur eins og útrásarvíkingar sem aðeins vilja græða en ekki leggja neitt af mörkum sjálfir?

Í kvöld er haldinn félagsfundur í Borgarahreyfingunni. Ég tók þá ákvörðun að  mæta ekki á hann en senda frá mér svo hljóðandi yfirlýsingu sem lesin verður á fundinum:

Tilkynning til félagsfundar Borgarahreyfingarinnar þann 6. ágúst 2009.

Kæru félagar,

Í hádeginu í dag vorum við sem skipum þinghóp Borgarahreyfingarinnar boðuð á félagsfund nú í kvöld til að ræða klofning þinghópsins. Ég hef reynt að hafa það sem forgangsatriði að sækja félagsfundi Borgarahreyfingarinnar þótt ég hafi ekki komist á þá alla. Það sem hér á hins vegar að ræða eru yfirlýsingar Þráins Berteilssonar í fjölmiðlum um að hann vilji ekki tala við okkur hin sem skipum þinghópinn með honum. Ég get engan veginn tekið að mér að svara fyrir hann og hans yfirlýsingar, hann verður að sjá um það sjálfur. Því tók ég þá ákvörðun að koma ekki á fundinn í kvöld, auk þess sem ég er ósátt við þann stutta fyrirvara sem ég fékk.

Ég get hins vegar greint frá minni hlið málsins. Forsöguna þekkja flestir en Þráinn var og er ósáttur við gjörning okkar við ESB atkvæðagreiðsluna. Það er hins vegar ekki rétt að við höfum ráðist í þá aðgerð án samráðs við hann. Við ræddum við hann áður en við létum til skarar skríða og hann gerði okkur ljóst að hann vildi ekki taka þátt í þessu og hélt ég að hann skyldi fullkomnlega á hverju afstaða okkar byggðist og virti ákvörðun okkar. Samskiptin við hann þá daga sem hasarinn stóð yfir og fram yfir atkvæðagreiðsluna voru öll eins og best verður á kosið. Þráinn fór svo í útvarpsviðtal eftir atkvæðagreiðsluna þar sem hann sagðist ekki vita hvort hann hyggðist starfa með hinum þingmönnum Borgarahreyfingarinnar áfram en ætlaði að taka sér frest fram yfir helgi til að melta það. Mér fannst meira en sjálfsagt að gefa honum þann tíma. Sá tími hefur dregist á langinn.

Þráinn Bertelsson hefur verið boðaður á alla þinghópsfundi okkar síðan atkvæðagreiðslan fór fram en ekki mætt á einn einasta. Hann svaraði fundarboði á þann fyrsta, á mánudaginn 20. júlí, að hann myndi ekki mæta á þinghópsfundi en önnur svör hafa alla vega ekki borist mér. Við höfum ítrekað beðið um fundi með honum, sum okkar hafa hringt en aðrir sent bréf. Hann hefur aðeins einu sinni talað við okkur öll þrjú saman síðan þetta var en það var í matsal þar sem við báðum hann að ræða við okkur þingmáls sem kemur til kasta allsherjarnefndar en þar neitaði hann að ræða málið við okkur og var stuttur í spuna.

Mér þykir afar vænt um Þráinn og þætti miður ef hann sæi sér ekki fært að starfa með okkur. Ég get auðvitað bara talað fyrir sjálfa mig en að mínu mati er Þráinn meira en velkominn í samstarfið á nýjan leik. Þá þykir mér miður að lesa umræðuna og þá útreið sem hann fær t.d. á Eyjunni í dag og ég vona að félagar í hreyfingunni hafi ekki tekið þátt í þeim ærumeiðingum.

Verst þykir mér þó að þetta ósætti skuli taka frá okkur tíma og orku þegar svo margt annað skiptir svo miklu meira máli. Nú vofir Icesave yfir okkur og öllu máli skiptir að koma því máli í einhvern farveg sem við getum lifað við sem þjóð. Þótt málið sé enn ekki til lykta leitt þá held ég að það dyljist engum að þar hafi Borgarahreyfingin, þingmenn sem grasrót, þegar unnið þrekvirki þótt deila megi um sumar aðferðirnar. Við skulum ekki gleyma því að þessum “glæsilega” samningi átti að lauma í gegnum þingið án þess að þingmenn fengju færi á að kynna sér hann og meiri hluti þingheims var sáttur við það vinnulag á þeim tíma.

Margrét Tryggvadóttir